?

Log in

draco_girly

Previous Entry Share Next Entry
10:43 am: Hoofdstuk 22

Zoals beloofd hier is hoofdstuk 22!

Hoofdstuk 22

Hij besloot het huis veder te gaan onderzoeken. Hij liep één van de vele gangen in en zag licht onder één van de deuren vandaan komen. Waar licht was, waren vast ook mensen. Misschien was Draco daar wel. Hij ging dicht bij de deur staan en drukte zijn oor er zowat tegenaan om te horen of er iemand was. Hij hoorde een zacht geschuif en was nieuwsgierig of er iemand binnen was. Wat moest hij doen? Hij wilde graag weten wie er binnen was, maar het stond een beetje vreemd als de deur vanzelf openging. Hij hoorde een schreeuw aan de andere kant van de deur en kon gewoon niet langer wachten. Misschien waren ze Draco wel aan het martelen, dan kon hij hier toch niet gewoon blijven staan? Zonder erover na te denken dat hij ongewapend was gooide hij de deur open en keek in het rond.

Lucius stopte waar hij mee bezig was en keek met samengeknepen ogen naar de deur. Harry had het gevoel dat de man hem recht aankeek ondanks dat hij er zeker van was dat zijn onzichtbaarheidsmantel nog op z’n plaats zat. Hij schrok toen hij Dobby gewond op de vloer zag liggen. Het was duidelijk dat Lucius bezig was om hem te martelen voordat Harry binnenstormde. Snel gingen z’n ogen over Dobby op zoek naar z’n toverstok. Hij schrok toen hij hem nergens zag. Dat moest betekenen dat Lucius hem had en dan…

Hij werd opgeschrikt toen de deur met een klap dichtviel.
“Wel, wel, het ziet ernaar uit dat we een extra gast voor vanavond hebben.”
Harry schrok. Hij zag hoe Lucius de deur op slot deed. Hij zat in de val.
“Nou Potter, ga je jezelf nog laten zien?”, zei Lucius terwijl hij de kantoorachtige kamer rondkeek.
Harry schrok, hoe wist Lucius dat hij het was? Z’n ogen gingen weer naar Dobby die nu zacht snikkend op de grond lag. Die had waarschijnlijk verteld dat hij er was. Harry overwoog z’n opties. Hij kon z’n onzichtbaarheidsmantel afdoen, maar hij was ongewapend en Lucius was vast niet van plan om even gezellig thee te drinken. Hij besloot om z’n onzichtbaarheidsmantel om te houden en af te wachten wat er zou gebeuren.
“Ow Potter, ik vind je toch wel”, zei Lucius terwijl hij de kamer begon rond te lopen op zoek naar zijn prooi.
Harry drukte zichzelf vlak tegen een muur en probeerde z’n adem in te houden om zo te voorkomen dat Lucius hem zou vinden.
“Come out, come out, wherever you are”, zei Lucius gemeen lachend terwijl hij met uitgestrekte armen Harry probeerde te voelen.

Harry dacht er even over om de man gewoon op de dreuzelmanier aan te vallen, maar Lucius was een stuk groter en waarschijnlijk ook sterker dus de kans dat hij dat gevecht zou winnen was niet echt groot.
“Kom maar gewoon tevoorschijn Potter. We weten allebei dat je hier bent dus stopt met dit spelletje.”
Het was duidelijk dat Lucius het langzaamaan zat werd. Harry zag Lucius grijns plotseling groter worden en keek gespannen toe, benieuwd wat hij van plan was.
“Potter blijf nog maar even hier en geniet van de show.”

Harry keek vreemd op toen Lucius dit zei. Welke show? Waar had hij het over? Hij hoorde hoe Lucius een huiself riep en zag hem bevelen geven. Hij hoorde niet wat er gezegd werd, maar zag de bange huiself knikken en weer verdwijnen. Hij zag hoe Lucius opnieuw de kamer rondkeek, duidelijk tevreden met zichzelf.
“Ik hoop dat je een mooie plaats hebt uitgezocht Potter en zult genieten van de show.”

Er werd op de deur geklopt en Harry zag hoe Lucius de deur opende op zo’n manier dat Harry er niet tussendoor kon glippen. Toen hij zag wie er binnen werd gebracht bleef z’n adem in z’n keel steken. Daar was Draco die in een soort rolstoel de kamer werd ingeduwd. Z’n handen waren aan elkaar gebonden en hij zag er moe uit. Op z’n gezicht waren grote blauwe plekken te zien en bij z’n neus was wat opgedroogd bloed dat ongetwijfeld kwam door een bloedneus. Z’n kleding hing schots en scheef en ook z’n haar stond alle kanten op.

Harry’s woede voor Lucius vermenigvuldigde zich met tien toen hij de staat zag waarin Draco verkeerde. Hij wilde naar Draco toe gaan en hem helpen, maar wist dat hij niets kon doen. Draco kreeg een harde duw in z’n rug van de man die zorgde dat de rolstoel vooruit kwam en zonder z’n handen te kunnen gebruiken om de klap op te vangen viel Draco hard op de grond. Hij hoorde hoe Lucius de deur opnieuw op slot deed en zag hem tevreden rondkijken. Harry wilde niets liever dan die grijns van hem afslaan.

“Weet je Draco, je vriendje heeft besloten om je vanavond te vergezellen.”
Harry zag hoe Draco geschrokken naar z’n vader keek.
“Hij is op dit moment zelfs in deze ruimte.”
Nu keek Draco met grote ogen de kamer rond, ongetwijfeld op zoek naar Harry.
“Doe geen moeite Draco, hij is te laf om zichzelf te laten zien. Maar daar zullen we wel eens verandering in brengen.”

Tijd om te denken hoe Draco in dit geheel paste had Harry niet want Lucius riep al een crucio en Draco lag schreeuwend op de grond. Zo plotseling als hij de spreuk begon stopte hij hem ook weer en keek tevreden in het rond.
“Jij kunt dit stoppen Potter. Je hoeft jezelf alleen maar te laten zien.”
Harry keek van het vastberaden gezicht van Lucius naar het pijnlijke gezicht van Draco.
“Nee Harry niet…” bracht Draco met moeite uit.
Lucius stopte zijn gepraat echter door opnieuw crucio te roepen.

Harry keek met pijn in z’n ogen toe. Hij kon dit gewoon niet aanzien. Hij moest wat doen. Hij wist dat het waarschijnlijk een slecht idee was om zich te laten zien, maar hij moest gewoon wat doen om de pijn van Draco te stoppen. Hij deed z’n onzichtbaarheidsmantel af en deed een stap richting Draco en Lucius.
“Stop!”
Lucius keek met een tevreden glimlach om terwijl Draco z’n hoofd neerhing. Hoe kon Harry zo dom zijn? Zolang Lucius niet zeker wist waar hij was had hij in ieder geval nog een kans om weg te komen, maar nu? Wat deed hij hier eigenlijk? En waarom deed hij niet iets? Hij kon toch in ieder geval proberen zich te verdedigen?

“Zo te zien hebben we hoog bezoek vandaag. Vergeef me dat de champagne nog niet klaarstaat, maar laat me je toch begeleiden naar een speciaal voor jou ingerichte kamer”, zei Lucius sarcastisch.
Harry was inmiddels al verlamd met een paralitis spreuk en kon Lucius alleen maar aanhoren. Hij voelde hoe hij omhoog werd gevlogen door een leviteer spreuk en Lucius bracht hem richting de kerkers. Verschillende keren stootte hij met Harry’s benen of hoofd tegen een muur of deur aan. Door de verlamspreuk voelde Harry hier nog niets van, maar zodra deze weg zal worden gehaald zal dit wel veranderen.

Met een korte beweging van z’n toverstok beëindigde Lucius de spreuk en met een harde klap viel Harry op de grond.Hij voelde hoe het bloed in z’n lichaam weer normaal begon te stromen en daarmee ook de pijn bracht van zijn zojuist ondergane mishandeling. Hij hoorde hoe Lucius de ontwapeningsspreuk riep en duidelijk verrast was door het feit dat er geen toverstok zijn kant op kwam.
“Je blijft me verbazen Potter. Dacht je echt dat je een kans van slagen had als je ongewapend kwam?”
Lucius lach galmde door de kerkers heen. Harry hoorde hoe de deur van zijn kerker gesloten werd, maar voetstappen die het vertrek van Lucius aangaven ontbraken nog. Voordat hij het wist voelde hij nu ook nog de pijn van de cruciatus vloek over zich heenkomen. Al snel werd de pijn hem teveel en de duisternis overnam hem.


Langzaam deed Harry z’n ogen open en zag een wazig blonde gedaante.
“Draco?”, zei Harry.
“Kijk wie er eindelijk heeft besloten om wakker te worden.”
Harry knipperde met z’n ogen en probeerde te ontdekken waar hij was.
“Waar zijn we?”
“Dit is nou Malfoy Manor. Ik zou je graag een uitgebreide rondleiding geven door mijn huis, maar zoals je ziet komen we niet erg ver.”

Harry kreunde. Het was dus geen nachtmerrie.
“Hoe ben je hier eigenlijk gekomen?”, vroeg Draco terwijl hij Harry onderzoekend aankeek.
Harry vertelde hem het hele verhaal tot het moment waarop hij zich aan Lucius liet zien.

“Oké, laat me dit goed begrijpen. Een huiself heeft ervoor gezorgd dat jij hier nu zit? Een huiself!?”
Harry krimpte ineen bij het horen van Draco’s woorden. Als je het zo zei klonk het inderdaad wel erg stom.
“De grote Harry Potter verslagen door een huiself?!”
“Ik kon er niets aan doen oké. Hoe kon ik weten dat hij mijn toverstok zou stelen”, zei Harry een beetje moe.
Draco zuchtte en ging met z’n rug tegen de buur aan zitten. Ze waren een tijdje stil en voorzichtig keek Harry Draco’s kant op. Het zag ernaar uit dat hij diep in gedachten was.

“Hoe gaat het eigenlijk met je?”
Draco’s hoofd vloog op en hij keek Harry strak aan. “Ow, het gaat geweldig. Ik ben meerdere keren mishandeld en zit gevangen in de kerker van mijn eigen huis maar verder gaat het echt prima.”
Oké, misschien had hij de vraag iets anders moeten formuleren. Maar Draco hoefde toch niet meteen zo pissig te doen
“Ik had ook liever gehad dat we gewoon op Zweinstein zaten hoor”, zei Harry nu ook een beetje bozig.
“Sorry, het is gewoon…. Ik wil nog niet dood”, zei Draco zacht. Opnieuw viel er een stilte.
“Je gaat ook niet dood”, zei Harry vastbesloten.
“Nee, ik weet ook zeker dat ze het me vergeven dat ik hun opdracht niet hebt uitgevoerd en ondertussen ook nog eens een relatie met hun grootste vijand ben begonnen. Hoe kan ik zo dom zijn, we zitten hier vast alleen omdat ze een surprise party voor mij aan het voorbereiden zijn. Denk je dat ze de Witte Wieven ook uitgenodigd...”
“Stop!”, onderbrak Harry een beetje boos Draco’s gepraat. Draco draaide zich naar Harry.
“Harry tenzij er een soort wonder gebeurt zijn we deze avond nog dood.”


Current Mood: crazycrazy
Current Music: I'm just a kid - Simple Plan
Powered by LiveJournal.com