?

Log in

draco_girly

Previous Entry Share Next Entry
06:39 pm: nieuw hoofdstukje JLH

Hier weer een berichtje van mij met wat verhalen updates. 
Om te beginnen heb ik een nieuw hoofdstukje geplaatste van het verhaal 'The Not So Happily Ever After' die ik samen met een vriendin schrijf. Je kunt het nieuwe hoofdstuk hier vinden: http://www.fanfiction.net/s/2527923/19/

Ook heb ik weer een nieuw hoofdstukje van mijn verhaaltje 'Just Like Heaven'. 

Laatste stukje Hoofdstuk 1

Vlug kleedde hij zich aan en liep de badkamer uit.
“Malfidus?”, zei Harry terwijl hij door de slaapkamer richting de woonkamer liep. Hij zag Draco echter nergens en liep verder.
“Malfidus waar ben je!”
Harry hoorde niets en zag de eveneens lege keuken en balkon. Dit was vreemd. Hij wist toch zeker dat hij Malfidus net had gezien. Hij controleerde het slot van de deur en zag dat dit nog steeds op het nachtslot zat waar hij het had opgedaan toen hij thuis kwam. De verschillende bezweringen die Harry over het penthouse had uitgesproken zorgde ervoor dat er niemand in kon verschijnselen. Maar dan betekende dit dat Malfidus helemaal niet in dit huis was geweest….

Hoofdstuk 2.
 
Harry was inmiddels weer wat rustiger geworden na z’n ontmoeting met Malfidus. Hij had een erg drukke en stressvolle periode achter de rug en het was duidelijk dat hij daar nu z’n tol voor moest betalen. Het werd tijd dat hij het wat rustiger aan ging doen, want hij begon nu zelfs dingen te zien die er niet waren. Hij besloot om te gaan koken, een activiteit waar hij normaal ook altijd rustig van werd.
 
Na een uitgebreid diner gekookt en gegeten te hebben besloot hij om naar bed te gaan. Hij had een drukke dag gehad en het was duidelijk dat hij rust nodig had. Hij kleedde zich uit tot in z’n boxer en stapte in het bed. De lakens voelde heerlijk aan en waren ongetwijfeld van hoge kwaliteit. Harry sloot net z’n ogen toen hij hem weer hoorde.
 
“Ik zie dat je nog steeds niet verdwenen bent.”
Harry deed z’n ogen wijd open en trok het laken snel tot aan z’n kin op. Hij voelde met z’n hand voor het lichtknopje en schrok toen hij Draco aan de rand van het bed zag staan.
“Waarom zou ik hier weggaan? Ik heb een geldig huurcontract en het bevalt me hier wel.”
“Natuurlijk bevalt het je hier. Het is mijn huis, ik heb het ingericht. De televisie in de woonkamer is het nieuwste op hi-fi gebied, de bank is van echt Italiaans leer en die lakens waar je nu in ligt zijn geïmporteerd uit Egypte.”
 
Harry keek met open mond naar Draco. Het was moeilijk voor te stellen dat dit dezelfde jongen was die vroeger alles haatte wat met dreuzels te maken had. Aan de andere kant, het is zo ie zo moeilijk voor te stellen dat Malfidus hier in zijn penthouse stond.
“Wat lig je daar nou stom te liggen! Ga uit mijn bed!”, zei Draco boos terwijl hij z’n armen over elkaar deed en ongeduldig met zijn voet begon te tikken.
“Dit is mijn bed en ik ga helemaal nergens heen”, zei Harry terwijl hij het laken nog wat meer tegen zich aantrok.
Draco maakte een gefrustreerd geluid terwijl hij naar voren liep met de bedoeling om het laken van Harry af te trekken en hem zo uit bed te krijgen. Hij zag hoe Harry’s ogen bijna komisch groot werden en keek hem geïrriteerd aan.
“Wat?”
“Jij… Het … Je bent…”
Harry leek wel niet in staat om een normale zin te vormen.
“Nog altijd even duidelijk merk ik”, zei Draco terwijl hij Harry bleef aanstaren.
“Je staat in het bed”, piepte Harry half.
“Wat lul je nou Potter. Je denkt toch niet serieus dat ik…”
Draco schrok toen hij naar beneden keek en inderdaad zag hoe hij tot iets boven z’n knieën in het bed verdween.
“Aaaaw!”, zei Draco geschrokken terwijl hij snel een paar stappen opzij deed zodat hij niet langer in het bed stond. Z’n ogen waren inmiddels net zo groot als die van Harry een paar minuten geleden. Hij keek naar z’n lichaam alsof hij het voor het eerst zag. Met grote passen liep hij naar het nachtkastje en probeerde het glas water dat erop stond op te pakken. Z’n vingers leken echter wel verdwenen want hoe hij ook probeerde om het glas op te pakken, zijn vingers gingen er keer op keer doorheen.
 
Harry die inmiddels van de eerst schrik bekomen was keek gefascineerd toe.
“Je bent een geest”, zei Harry.
Draco draaide zich snel om en keek Harry boos aan.
“Ik ben geen geest Potter. Om een geest te zijn moet je eerst dood zijn en ik ben nog altijd springlevend.”
Harry keek hem niet gelovend aan.
“Ow ja, en hoe verklaar je dan het feit dat je dat glas water niet op kan pakken?”
“Ik kan dat glas water best oppakken”, zei Draco terwijl hij Harry nog steeds boos aankeek.
 
Harry kon niet geloven wat Draco probeerde te bereiken. Het was zojuist al vrij duidelijk geworden dat hij daar juist niet toe in staat was.
“Pak dat glas water dan op”, zei Harry met een kleine glimlach, benieuwd wat Draco nu zou doen.
Hij hoorde Draco iets mompelen van ‘stomme Potter’ en ‘ik kan het echt wel’. Hij zag hoe hij weer naar het glas draaide en keek wachtend toe. Opnieuw probeerde Draco het glas te pakken….. en opnieuw gingen zijn vingers er zo doorheen alsof er geen glas stond. Harry kon een glimlach niet onderdrukken toen hij Draco zag falen. Draco’s ogen verkleinden zich toen hij Harry’s lach zag.
“Dit is niet grappig Potter”, zei Draco op serieuze toon.
“Ow ik weet niet”, zei Harry schouderophalend. “Ik vind het nogal.. uhm geestig.”
 
Harry zag hoe Draco’s vuist op hem afkwam en sloot z’n ogen. In plaats van de gebruikelijke pijn die zo’n klap zou veroorzaken voelde hij nu alleen de lucht om hem heen bewegen. Voorzichtig opende Harry z’n ogen weer en zag dat Draco er niet langer was. Hij haalde opgelucht adem. Hij wist dat het zinloos was om nu weer te proberen om te gaan slapen dus stond hij op en begon in de verschillende kastjes te rommelen. Als dit echt Draco’s huis was moesten er vast sporen van hem te vinden zijn. Hij begon z’n zoektocht in de kledingskast omdat hij al wist dat er in de keukenkastjes niets te vinden was. De kast leek echter compleet leeggehaald en behalve het kleine hoekje dat Harry’s kleding innam was er niets te zien. Harry zuchtte maar gaf het nog niet op. Naast het bed stonden twee nachtkastjes, misschien dat hij daar ergens een aanwijzing kon vinden. Hij liep naar het nachtkastje en trok de la open. Harry schudde z’n hoofd. Ook deze was leeg. Hij klom over het bed naar het andere nachtkastje en zonder veel aarzeling trok hij ook deze open. Hij was zowel blij als bang om daar een op z’n kop gedraaid fotolijstje te zien liggen.
 
Als dit echt het huis van Malfidus is kon het net zo goed één of ander duister voorwerp zijn. Een beetje aarzelend keek hij naar het lijstje. Hij pakte het op: en er gebeurde niets. Langzaam draaide hij het lijstje om en keek naar de foto. De foto liet een Draco met dreuzelkleding aan zien terwijl hij z’n arm over een andere man had geslagen. Het vreemde was echter dat het geen toverfoto was maar een dreuzel exemplaar.
“Dus hij woont echt hier”, zei Harry hardop terwijl hij met z’n vingers over de foto ging.
“Ik zie dat je aan het rondsnuffelen bent”, hoorde Harry opeens vlak naast zich. Geschrokken sprong hij op en zag Draco vlak naast hem staan. Hij voelde hoe Draco’s ogen over z’n lichaam gingen en begon zich een beetje ongemakkelijk te voelen. Snel klom hij weer in bed en trok de lakens hoog op. Draco grijnsde toen hij dit zag.
 
“Ik zie dat je de foto van mij en David gevonden hebt?”
Ondanks dit alles had Harry inderdaad nog steeds een stevige grip op het fotolijstje dus ontkennen had geen zin. Een beetje dom knikte hij alleen maar.
“En Potter, heb je al bedacht hoe je dit op gaat lossen?”
“Het is Evers”, gromde Harry.
Draco keek hem niet echt onder de indruk aan dus ging Harry verder.
“Waarom ben ik degene die dit moet oplossen?”
“Jij bent degene die op dit moment in mijn bed ligt en in mijn penthouse leeft”, antwoordde Draco.
“Ja met de meest irritante geest van Engeland”, mompelde Harry zachtjes. Draco hoorde het echter.
“Ik ben geen geest”, zei Draco boos.
Harry kon niet geloven dat Draco daar nu nog aan twijfelde.
“Je bent niet in staat om iets op te pakken en loopt dwars door dingen heen. Wanneer is eigenlijk de laatste keer dat je met iemand gesproken hebt, behalve mij dan?”
Harry zag hoe Draco nadacht en hoe de schok van herkenning door hem heenging.
“Maar dat kan niet”, zei Draco zachtjes terwijl zich tranen in zijn ogen begonnen te vormen. Harry zuchtte en bleef stil, niet goed wetend wat hij nu moest zeggen.
 
“Je moet iets doen”, zei Draco plotseling terwijl hij zich bijna wanhopig naar Harry draaide. Harry slikte en keek naar Draco.
“Ik uhm..”, zei Harry die geen idee had hoe hij hem kon helpen. “Ik vraag Hermelien wel om morgen langs te komen. Zij weet vast wel wat we moeten doen.”
Toen enig ‘modderbloedje’ commentaar van Draco uitbleef keek Harry verbaasd op. Hij was opnieuw alleen in het appartement. Het eten wat hij gekocht had was zeker over de datum waardoor hij begon te hallucineren. Dat was de enige verklaring voor het steeds verschijnen en verdwijnen van Draco. Hij wilde weer onder de lakens kruipen om te proberen te gaan slapen toen hij het fotolijstje weer zag liggen. Hij raapte het op en zette het op het nachtkastje neer. Als hij echt aan het hallucineren was bracht het wel behoorlijk tastbare bewijzen.



Current Mood: okayokay
Current Music: Stupid Girls - Pink
Powered by LiveJournal.com